Роберт Ф. Тафт, Літургія: узор малітвы – ікона жыцця (16)

Працяг...

(Пераклад з ангельскай - а. Андрэй Буйніч)

2. Культ, як абразы

Інтэгральнасць і раўнавага гэтай сімвалічнай матрыцы, пачуццё збалансаванай цэласнасці рэчаў – гэта асноўныя рысы ўсходняга перажывання літургіі: трансцэндэнтнай, але не далёкай; святарскай, але не клерыкальнай; супольнай, але не безасабовай; традыцыйнай, але не фармалістычнай. Як лёгка разбурыць раўнавагу, апусціўшы адзін з элементаў мазаікі, яе неад'емнай часткі! Магчыма гэта з-за іканаграфічнай прыроды культа на Усходзе, літургічная дзеянне – гэта не толькі цырымонія; але яно з'яўляецца аб'ектам сузірання, дзіўным бачаннем, поўны таямніц, перад якой распасціраюцца з поўным глыбокай пашаны страхам.

Роберт Ф. Тафт, Літургія: узор малітвы – ікона жыцця (15)

Працяг...

(Пераклад з ангельскай - а. Андрэй Буйніч)

Разважанне 4

Зямная святыня, ікона нашага адкпленага свету

1. Візантыйскае бачанне

СТАРАЖЫТНЫЯ ВІЗАНТЫЙЦЫ бачылі у сваім моцна рытуалізаваным грамадстве, ні больш ні менш, вобраз Боскага свету. Гэта асабліва спраўджваецца ў іх цэрквах і багаслужэнні, якое ў іх адбываецца. Паводле вядомых слоў св. Германа І, патрыярха Канстанцінопаля (715-730): "Царква – гэта неба на зямлі, дзе Бог нябесны жыве і рухаецца"¹. Гэта лаканічнае акрэсленне, якое бясконца паўтараецца на працягу стагоддзяў, вызначыла параметры усіх будучых дыскусій на тэму візантыйскага культу і яго чынапаследванні.

Роберт Ф. Тафт, Літургія: узор малітвы – ікона жыцця (14)

Працяг...

(Пераклад з ангельскай - а. Андрэй Буйніч)

  

Разважанне 3

Літургічная малітва – ікона нашага малітоўнага жыцця

У нашым папярэднім Разважанні мы пабачылі, што першынства літургіі, афіцыйнай малітвы Царквы, маючы свае карані ў Бібліі і традыцыі, з'яўляецца плённай для нашага жыцця і збаўлення ў Хрысце Ісусе. Самам па сабе наша літургія – ікона, узор і школа нашага збаўлення – павінна таксама фармаваць нашу асабістую малітву, асабліва ў тых, хто з’яўляецца святарамі Царквы рукапакладзенымі для літургічнага служэння Богу. Карацей кажучы, літургія Царквы – гэта наша правіло: наш тыпікон або правіла малітвы, якое ў нашай тадыцыі з'яўляецца правіламі збаўлення, якое дае нам з "правіла веры" для дактрынальнага і літургічнага жыцця Царквы¹. Гэта бачанне знаходзіць свой выраз у заходніх крыніцах. Св. Гертруда малілася ut devotio ipsius concordet cum officiis ecclesiae – "каб пабожнасць была ў згодзе з багаслужбай Царквы". А малітва на рукапалажэнне ў лацінскім абрадзе павучае тых, хто прымае свячанні: Imitamini quod tractatis – "Наследуце тое, што вы чыніце!". Іншымі словамі, святар павінен пераймаць у сваё жыццё тое, што ён цэлебруе ў літургічных службах.