(пераклад з ангельскай - а. Андрэй Буйніч)
Разважанне 1
“Госпадзе, навучы нас маліцца” (Лк.11:1)
У Евангеллі паводле св.Лукі мы чытаем, што
вучні, бачачы Ісуса на малітве, прасілі Яго: “Госпадзе, навучы нас маліцца”
(Лк.11:1). Давайце паўторым гэту малітву распачынаючы нашыя рэкалекцыі.
Рэкалекцыі – гэта ўласна малітва, а каб маліцца нам трэба ведаць, чым яна ёсць.
Існуе шмат гатункаў малітвы. У гэтым першым разважанні я аднак кажу пра тое,
што звычайна мы называем “прыватная малітва” – хоць, канешне, ніводная малітва
не з’яўляецца прыватнай у сэнсе самотнага яе прамаўлення, паколькі кожная
выплывае з Божага Духа, які нястомна дзейнічае ў нас. Св. Павел гаворыць нам: “Дык
ніхто н можа сказаць: “Госпад Ісус”, як толькі ў Духу Святым” (1 Кар. 12:3).
Акрамя гэтага малітва заўсёды адбываецца пры ўдзеле сулучнасці святых, у
супольнасці, да якой мы належым праз хрост.
1. Ісус вучыць нас, як маліцца
Як заўсёды ў духоўным жыцці – гэта
Ісус ёсць для нас узорам малітвы[1].
Як жа Ён маліўся? Відавочна, што літургічна, як пра гэта сведчыць Новы Запавет,
паказваючы Яго ўдзел у гэбрайскіх святах, у багаслужэннях у ерусалімскай
святыні, у малітвах у сінагозе, інакш: як Ён прымае ўдзел у тагачаснай
гэбрайскай літургіі. Што аднак найбольш важна з пункту гледжання гэтых
разважанняў, якія распачынаюць нашы рэкалекцыі, гэта тое, што мы бачым Яго
таксама на прыватнай малітве, а гэтым самым пасрэдна вучачы нас малітве, даючы
нам прыклад у гэтым кірунку. Ісус моліцца самотна (гл. Лк.6:12), асабліва ў
хвіліны тугі і трывогі, так як у Гефсеманскім садзе (гл. Мц.26:36-46;
Мк.14:32-42; Лк.22:40-46), калі просіць пра пацяшэнне і палёгку ў пакутах. Ён
моліцца да Айца, бласлаўляючы Яго, славячы, выхваляючы, аб’яўляючы Яхо хвалу,
складаючы Яму падзяку, просячы Яго (гл. Мц.11:25-27; Лк.10:21-22; Ян.12:41-42).
Ён прамаўляе цудоўную малітву, развітваючыся з вучнямі (гл. Ян.17). Моліцца,
канючы на крыжы (гл. Мц.27:46; Мк.15:34; Лк.23:34,43,46; Ян.19:30).
Калі
Яго ўпрост запыталі, як маліцца, то Ісус вучыць сваіх вучняў малітве Ойча наш, падаючы яе як ідэальны узор (гл.
Мк.6:9-15; Лк.11:2-4). Ён таксама вучыць іх маліцца не напаказ, але ціха,
пакорліва і ў духу; не так як фарысеі, што “дзеля віду доўга моляцца” (гл. Mк.
12:40; Лк. 20:47), але на самоце, пры дапамозе некалькіх слоў (гл. Mк.6:1,5-8),
пакорліва просячы прабачэння, як мытнік (Лк.18:9-14). Ісус наказвае нам маліцца
настойліва, а нават упарта, чапляючыся да Бога, пакуль ён не дасць нам тое, чаго
мы хочам, каб толькі пазбавіцца ад нас (Мц.7:7-12; Лк.11:5-13,18:1-8). Мы бачым
таксама ўласны прыклад Ісуса, калі Ён моліцца раніцай (гл. Мк.1:35), увечары (гл.
Мц.14:34; Мк.6:46; Ян.6:15), чуваючы ўначы (Лк.6:12) і намаўляючы сваіх вучняў
зрабіць тое ж самае, гаворачы ім “дык чувайце і малецеся, бо не ведаеце, ані дня
ані гадзіны...” (пар. Мц.9:14-15, 25: 1-13; Мк.2:18-20, 13:33-37; Лк.5:33-35,13:35-40;
пар. 1Тэс.5:2; Адкр.3:3,16:15,19: 9). Ісус таксама вучыць нас, што “трэба маліцца
заўсёды і не ўкідацца ў роспач” (Лк.18:1), маліцца з верай і даверам (гл. Мк
11:24), паколькі Ён запэўнівае нас, што мы атрымаем адказ на нашыя малітвы (гл.
Мц.7:7-11; Лк.11:9-13; Ян.15:7,17,16:26; Як.1:5-8) - хоць вядома не абавязкова
такім чынам, як мы гэтага жадаем. Бо і мы молімся ў малітве Трэцяга антыфона: “выканай
просьбы слугаў Тваіх для нашага дабра”.
Такім чынам, Ісус паказвае нам,
што няма нічога, чаго б мы не маглі папрасіць у малітве, акрамя граху. Ён
вучыць нас малітвы, якая выражае просьбу і падзяку, смутку і прабачэнне, навязлівасць
і нават скаргу. І гэтая малітва з'яўляецца адначасова і хрысціянскай, і трынітарнай.
Паколькі можна маліцца Айцу ў імя Ісуса (гл. Ян.14:13,16:24; Флм.3:17, Эф.5:20);
можна маліцца Ісусу непасрэдна (гл. Мц.1:40-41, 2:5, 5:28,36, 7:29, 9:27; Мк.10:46-52;
Лк.23:39-43); і можна маліцца ў Сьвятым Духу (гл. 1Кар.12:13) і да Яго, як у
візантыйскай малітве "Уладару Нябесны, Суцяшальніку, Духу праўды" ці лацінскай
"Дух Святы, прыйдзі". Хрысціянскай малітвай з’яўляецца таксама марыйная
малітва, паколькі ў яе аснове пакладзены Fiat
(гл. Лк.1:38) і Magnificat (гл. Лк.1:46-55)
Багародзіцы, заступніцтва ягой мы нястомна заклікаем у ёй (ККЦ 2617-2619).
Што тычыцца таго, калі мы павінны
маліцца, то Ісус наказвае нам маліцца заўсёды, гэты заклік паўтараецца некалькі
разоў у Новым Запавеце (Лк. 18:1, 21:36; Эф 5:20, 06:18; Col 4: 2; 1 Тэс 5:
17-18). Ад самога пачатку, пачынаючы ад Новага Запавету, мы бачым першых
хрысціян, якія пераймаюць прыклад Ісуса ў малітве[2].
З тых часоў айцы і маці Апостальскіх Цэркваў Усходу і Захаду[3],
аж да сёння падтрымліваць гэта вучэнне і наследуюць гэты прыклад.
Комментариев нет:
Отправить комментарий