Працяг...
(Пераклад з ангельскай - а. Андрэй Буйніч)
5. Як гэтае асягаецца пры дапамозе літургіі?
Як літургія ў стане гэта зрабіць? Бо літургіяй Новага Запавету з'яўляецца Ісус
Хрыстос. Як нястомна паўтараюць класічныя еўхарыстычных малітвы
антыахейскага тыпу, такія як нашыя візантыйскія анафары св. Васіля Вялікага і
св. Яна Златавуснага: калі мы ўгразлі ў грахоўнасці, Ісус памёр за нашыя грахі
і ўваскрос для нашага збаўлення, прыносячы нам адзінства з Богам і паміж сабою ў
Ім. Згодна з Новым Запаветам, гэта менавіта ўцелаўлёны Госпад і Збаўца ў сваёй
самаадданай, прыміраючай паслухмянасці волі Айца, з’яўляецца новай літургія для
паслядоўнікаў Ісуса.
Гэта Ён, а не новая сістэма рытуалаў, здзяйсняе і замяняе
тое, што было раней. Новая святыня, яе святар і ахвяра; новы твор і новы Адам; новы
запавет, новае абразанне і новы адпачынак шабату; новя Пасха і яе Пасхальны
Агнец – гэта ўсё Ісус Хрыстос у Яго збаўчым жыцці за іншых. Ён проста ёсць "усё
і ва ўсім" (Клс. 3:11), як гэта фармулюе св. Павел; Ён Альфа і Амега, Першы і Апошні, Пачатак і Канец
(пар. Адкр. 1:8, 21:6, 22:13). Усё, што дзеялася да Яго знайшло ў Ім сваё
спаўненне, бо: “Закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў [...]
ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыступаюцца [з імі]” (Геб. 10:1). Гэта
датычыць таксама літургічных рэалій:
Дык хай ніхто вас не асуджае за яду або пітво, або з
прычыны дня святочнага, ці маладзіка, ці суботы, якія з’яўляюцца ценем будучага,
целаж – Хрыстовае (Клс. 2: 16-17).
Наша літургія гэта тая самая рэчаіснасць, гэта Ісус
Хрыстос у нас. Наша сапраўднае "багаслужэнне" павіннна быць уключана ў Яго,
які з'яўляецца нашым уцелаўлёным збаўленнем; павінна быць жыццём, паводле
ўзору, які Ён даў нам сваім прыкладам: памерці для граху, каб узняцца для новага
жыцця ў Ім. Карацей кажучы, наша збаўленне – гэта ўслаўленне Бога, і Ён дае яго
нам, а не мы Яму. Ён робіць гэта праз свайго Духа, які жыве і дзейнічае ў Яго Царкве.
Нашыя багаслужэнні, ці ў больш вузкім сэнсе нашыя
літургічныя службы ці абрады – з'яўляюцца прывілеяваным грунтам для гэтай Боскай
сустрэчы, тэафаніі або адкрыцця збаўчай Божай прысутнасці сярод нас у сучасным
свеце.
Новы Запавет адлюстроўвае сходы Царквы, (якая зараджаецца, каб слухаць Слова і дзяліцца
хлебам), як прывіляваныя моманты прысутнасці ўваскрослага Госпада. Хоць, канешне,
яны не з’яўляюцца адзіным грунтам для гэтай сустрэчы, бо Богу не патрэбны нашы багаслужэнні,
каб сустрэць нас і паклікаць нас да сябе.
Паколькі асновай і крыніцай гэтай поўнай ласкі сустрэчы ёсць смерць і
ўваскрасенне Ісуса, то уся хрысціянская літургія – гэта ўсцяж пастаноўка адзінай
цэнтральнай метафары Пасхальнай Таямніцы, як адкрыцця для тых, хто будзе ўваходзіць
у яго з верай – з верай у канчатковую рэчаіснасць, у канец і дэфінітыўнае
значэнне ўсяго стварэння, гісторыі і жыцця. Для хрысціяніна Ісус ёсць вобразам
Бога, а ўсе іншыя досведы і вобразы, які з яго паўстаюць, фармаваныя,
акрэсленыя і рэінтэрпрытаваныя ў святле гэтага адзінага вобразу, гэтак жа як
увесь вопыт Ізраіля нібы падсумаваны у падзеі Выхаду і Запавету. Карацей
кажучы, хрысціянская літургія – гэта прыняцце Пасхальнай Таямніцы Ісуса, як адкрыцця
Бога і Яго плана адносна нас. У Лісце да Калосцаў св. Павел сцверджвае, што
Ісус ёсць "вобраз нябачнага Бога" (Клс. 1:15), для грэцкіх жа Айцоў
Царквы літургія з’яўляецца вобразам гэтага вобраза.
Комментариев нет:
Отправить комментарий